Zaterdagochtend 15 september: onrust in de roedel

Op deze ochtend was het nog heel erg donker om 6.30 uur. Precies op tijd vertrokken we met een groep van ongeveer 10 personen richting Brensbrug en Grashut. Bij de Brensbrug was het nog zo donker dat eventuele herten in de bosrand niet zichtbaar zouden zijn. Er was nog niets te horen op wat houtduiven na. Even later hoorden we het eerste burlen.....

Doorgelopen richting Grashut kwamen we de groep met hindes en hert tegen (meteen als het pad het bos uitkomt en je weer uit kunt kijken op de graslanden van de Grashut).
Een deel van de roedel stond in het riet, de hindekopjes net zichtbaar. Opvallend was dat de groep  erg onrustig was en op en neer bleef rennen. Op een gegeven moment verdween een deel van de roedel in het bos en twee hindes gingen richting Grashut. Een probleempje voor het hert, maar hij wist ze in ieder geval terug te halen en in het bos te drijven.

In onze groep (met twee kinderen) was ook een gids aanwezig die op de Veluwe excursies verzorgd. Altijd leuk om ook te horen hoe het er daar aan toe gaat. Met de groep overlegd en besloten om terug te lopen richting Brensbrug. Wel even onderweg een fotograaf aangesproken en zijn nummer gevraagd zodat hij mij op de hoogte kon houden van de ontwikkelingen bij de Grashut.
De keuze Brensbrug bleek uiteindelijk een verkeerde gok, wel kon nog een nieuwe bezoeker aansluiten bij de groep en leverde het onderstaande foto op van de excursiegroep.

Inmiddels was ik gebeld en was de roedel met hert weer aanwezig bij de Grashut, op dezelfde plek als eerder die ochtend.
Teruggekomen op de allereerste plek bleek een groot deel in het bosje te vertoeven. Een van de hindes stond nog in de bosrand en was duidelijk los van de groep. Bij het bekijken van de foto's bleek de hind toch een hert dat 'begerig' aan het loeren was naar de hindes!
Een aantal personen liepen door naar de wildtoren en een aantal is blijven hangen. Even later kwamen enkele herten al grazend in de bosrand staan en kwam ook regelmatig (maar schuchter) ook een reegeit uit het bos. Op de foto is goed te zien dat de bosrand, waar een aantal jaren geleden nog het weilandraster met prikkeldraad stond, zich aan het ontwikkelen is tot een geleidelijke overgang naar het grasland. Met die ontwikkelingen zijn we als beheerder natuurlijk erg blij. Het fijne daar kunt u horen tijdens een van nog komende excursies....

Een aantal herten stonden in de bosrand te snoepen van wat bladeren van de eiken.

Meer als in andere jaren zijn dit jaar ook regelmatig reeen te zien. Uit het bos kwam een reegeit met twee kalveren, ondeweg plukkend aan wat grasjes en overigens veel onrustiger dan de edelhertten, om over te steken naar de andere bosrand.

Deze ochtend was bij de wildtoren dus weinig te zien, een van de herten liet zich op grote afstand wel aanschouwen, maar verreweg het meeste was te zien tussen het bosje (het bosjes ligt tussen de wildkansel en de bosrand ten noorden van de grashut en goed te zien vanaf het wandelpad.
Truus, een van de vrijwilligsters in het Weerterbos wist verder nog de nodige aanvullingen te geven. De oudste bok, nu ongeveer 9 jaar oud, is momenteel de echte 'Koning van het woud' en heeft de groep met hindes onder zich. Er lopen echter ook nog een aantal iets jongere mannetjes in de buurt die hun beurt geduldig afwachten en wachten op een kansje als de aandacht van het oude hert in de komende dagen iets gaat verslappen.....

Henk Heijligers

Vrijdag 14 september: majestueus

Verslag van excursie voor Peelgidsen, familie en vrienden.
We verzamelen om zes uur bij de Daatjeshoeve.
De opkomst bestond uit 9 volwassenen en drie kinderen. Helaas waren 10 personen, die zich aanvankelijk aangemeld hadden, om gegronde redenen afgemeld.
We zijn de excursie begonnen met iedereen al een beetje vertrouwd te maken door vooraf kennis te laten maken en vast te houden met één stang van het gewei van een edelhert.
Na goed 3 kwartier waren we op de wildkansel, waar we geconfronteerd werden met een groep van 14 hinden (inclusief de jonge dieren) en één hert. Dezelfde groep als afgelopen dagen. Het hert burlde van tijd tot tijd.
Ondanks de voorspelling van buienradar dat het in Weert niet zou regenen werden we op de kansel verrast met een fiks buitje. Dit hebben we op de tussenverdieping van de uitkijktoren ondergaan. Intussen gingen de hinden ook schuilen in het bos links van de kansel. Even later voegde het hert zich weer bij de roedel. We zagen nog even drie reeën aan de rand van het bos verschijnen en toen het droog werd zijn we teruggegaan naar de Daatjeshoeve. Tot onze grote verassing ontdekten we op de terugweg op de wei, links voor het wildraster een vrij groot hert, heel majestueus naar ons kijkend.  De avond kon niet meer stuk toen ook hij begon te burlen.  Tevreden over wat we gezien hadden kwamen we iets voor 20.00 uur weer terug, precies op tijd voordat het donker werd.

Willy Wijnhoven

Woensdag 12 september: uitproberen

In tegenstelling tot maandag en dinsdag liepen er meer belangstellenden. Het waren er elf en blij te vermelden dat alle personen die zich hadden aangemeld er waren plus drie andere personen. Ze hadden veel belangstelling voor de ontwikkeling van het Weerterbos en het grenspark Kempen-Broek en de functie van de Edelherten in het geheel. De meesten hadden de blog gelezen en hoopten ook Edelherten te zien. Die hoop werd in werkelijkheid omgezet. Op weg naar de toren zagen we eerst vier reeën: één bok en een moeder met twee jongen. Bij de toren aangekomen zagen we Edelherten liggen. Vanaf de toren waren in eerste instantie alleen hinden met hun jongen en twee spitsers te zien. Het leidhert lag voor ons nog onzichtbaar achter de bomen. Het duurde toch nog een minuut of twintig voordat het hert zich liet zien. Intussen was een derde spitser verschenen die met een andere leeftijd genoot een schijngevecht hield (foto's Ron Vodegel).

Mijn gasten begonnen zich af te vragen wanneer ze het burlgeluid zouden horen. Voor verschillende onder hen zou dat de eerste keer zijn. ‘Geduld, om kwart voor acht’ was het antwoord. Toeval of niet precies op dat tijdstip liet de man zich horen. Het hert dreef op een gegeven moment enkele afgedwaalde hinden terug naar roedel en rook ondertussen plekken waar de dames hadden gelegen. Toen wij de toren verlieten had het hert zich verplaatst naar het veld rechts van de toren. Bij de Brensbrug stonden ons toetjes te wachten. Een van de oudere mannen liep er halverwege het grasveld tegen de bomenrij te grazen.  We konden niet anders dan blijven staan om zo lang mogelijk te genieten van het hert, het harde roepen van de Bosuil en Steenuil, het overvliegen van Dwergvleermuizen en het steeds luider burlen van het leidhert bij de toren. We zagen hoe de grondnevel eerst de hoeven, dan de enkels en de onderbenen bedekte en langzaam het zicht op het hert ontnam.
Dat spel (lees uitproberen) bij jonge dieren belangrijk is voor het gedrag op volwassen leeftijd is te zien op de foto van afgelopen vrijdag van twee spitsers in voortplantingshouding.

Ron Vodegel

Dinsdagavond 11 september: schitterend schouwspel

Op deze avond van drie aangemelde personen was slechts een persoon, John Peters, fotograaf, op komen dagen. We zijn beiden naar de wildkansel geweest en hebben daar een schitterend schouwspel gehad van 2 groepen herten. De eerst groep bestond uit 14 hinden (inclusief de jonge dieren) en een volwassen hert, die regelmatig burlde en over zijn groep waakte. De andere groep op een niet al te grote afstand bestond uit 4 spitsen en een wat ouder hert, dat ons geruime tijd, van dichtbij (ongeveer op de plaats waar de Grashut stond, in de gaten hield. Er was op de kansel een jonge man , die er vrijdag en ook zaterdag schitterende foto’s gemaakt had en nu weer maakte. De fotograaf John Peters werkt voor een fotobureau dat foto’s maakt voor o.a. Novem en het Limburgs Dagblad. Ook hij heeft een hele reeks mooie foto’s kunnen maken van de hinden en het burlende hert.

Willy Wijnhoven

De jonge man op de wildtoren bleek Anthony van Loo. Hier een aantal van zijn foto's.

 

Maandagavond 10 september: Zomerse burl

Het blijft toch een beetje een vreemd idee. Edelhertenbronst is herfst. Het is dan toch een beetje vreemd vertoeven op de wildtoren in de avond terwijl het nog 24 C is. Logisch dat de edelherten dan niet het achterste van hun tong laten zien.

Bij de Brensbrug is tot heden nog weinig tot geen activiteit en alles speelt zich af bij de Grashut. Vandaag werd de reguliere excursie (met 11 aanmeldingen) verzorgd door Ron Vodegel. Helaas waren maar 2 personen aanwezig, terwijl 11 personen zich hadden opgegeven. Naast deze deelnemers waren ook 2 personen aanwezig van het Algemeen Dagblad. Zij maken een verhaal voor de AD reisbijlage van komend of volgend weekend.

Op de toren aangekomen lag het hert met de roedel (15 exemplaren: hindes en jonge dieren) rustig uit te puffen van deze warme zomerse herfstavond. Er was weinig activiteit en het hert liet slechts sporadisch een 'burltje' horen (foto's Henk Heijligers). Het betreft hier het oudste hert uit de groep, niet zoals de ronde deed een hert van slechts 4 jaar oud.

Wel zag ik dat een van de jonge dieren nog bij de moeder aan het drinken was. Ik kan me niet herinneren dat ik dat ooit eerder heb gezien tijdens een excursie.

Uiteindelijk vertrokken de hindes richting de nieuw aangelegde vennen en sjokte het hert er ook achteraan. Pas later op de avond, zo rond 20.00 uur nam het burlen wat toe. Meer echt spectaculair was het zeker niet. Het wordt tijd voor herfstig en ruig weer.

Henk Heijligers