Woensdag 19 september: AD op bezoek

Vanavond om 17.30 uur stonden 20 mensen klaar om te vertrekken richting de edelherten. Later sloten zich nog 4 mensen aan die vertraging hadden gehad door een verkeersongeval. Het leek wel een speciale AD-wandeling, want bijna alle deelnemers hadden zich aangemeld naar aanleiding van een pagina groot artikel in het AD.
De wandeling ging voorspoedig en bij de Brensbrug lag een groot imposant mannetjeshert. Hij stond wel op en burlde wat, maar veel activiteit zat er niet in. Enkele mensen hoorde in de verte meer geburl. We zijn verder gelopen en uit het bosje achter de grenskerk kwam de groep mannetjesherten. Ze stoeiden wat, daagden elkaar wat uit. Voor de mensen erg leuk om te zien. Bij de grenskerk kregen we van een fietser te horen dat veel herten bij de uitkijktoren stonden.

Daar stond het grote hert met zijn dames (foto Ellen Luijks). We hebben genoten van de groep die langzaam richting de nieuw gegraven plasjes liep. Langzaam ging achter de wolken de zon onder. We zijn voldaan terug gelopen naar de auto`s.

Ellen Luijks

Dinsdag 18 september: opwinding

Om 17.45 vertrokken naar het weerterbos. Toen ik om 18.00 daar kwam was het al gelijk raak.
Bij de brensbrug stond een hert met een prachtig (haak) gewei te burlen en te plassen tegen zijn buik.  Even later ging hij weer rustig liggen (foto Anthony van de Loo).

Op dat moment kwamen een groep hardlopers langs, die zeiden dat bij het grenskerk monument een grote groep hert. Toen ik daarnaartoe vertrok stonden op de bosrand al een spitser en het hert met zijn afgebroken stangen.  De 2  jonge herten waren behoorlijk opgewonden  ze zagen elkaar een keer of 4 aan voor een hinde .
Doorgelopen lagen bij het eikenbosje het hert met zijn hindes. Hij lag daar en liet af en toe een burl horen. Er stonden nog meer mensen te kijken naar de edelherten. Er waren ook 2 mannen die zondag een excursie organiseren. Plotseling stond het hert op en begon achter zijn hindes te drijven en liet met enige regelmaat een flinke burl horen. Hij besloot ook de 2 spitsers weg te jagen die al een stuk dichterbij waren gekomen. Zij vertrokken ook meteen toen het hert burlend aan kwam gelopen.
De hindes waren ook al nieuwsgierig geworden naar de ongeveer 30 mensen  die op het fietspad naar de edelherten stonden te kijken.
Van de excursie groep had ik vernomen dat bij de toren een paar hindes ( zonder hert) stonden.
Ik besloot bij het hert en zijn hindes te blijven kijken.  Bij de brensbrug hoorde ik het hert ook nog af en toe burlen. Even later zijn de hindes naar de toren vertrokken. Het begon al donker te worden. Ik besloot terug naar huis te gaan. Bij de brensbrug nog even gestopt om bij het hert te kijken dat flink stond te burlen. Daarna ben ik huiswaarts gegaan.

Anthony van de Loo

17 september: verwachtingsvol

Om 17.30 vertrokken we met 12 man/vrouw, inclusief 2 gidsen en een rolstoelgebruiker, welgemoed en verwachtingsvol richting de uitkijktoren. Op het grasland bij de Brensbrug was totaal geen activiteit en onderweg tot dan toe ook geen burlgeluid gehoord. Bij de wei rechts van het wildrooster bij de uitgang naar de uitkijktoren stond tussen de prikkeldraad en de bosrand een hert. Stond zeer op zijn gemak en liet zich van voren en opzij uitgebreid bewonderen.
Op weg naar de uitkijktoren zagen wij 2 reegeiten in het weiland voor het Grenskerkmonument. Toen wij verder liepen konden tussen het vrijstaande bosje en het bosje van de Grenskerk door in de verte bij de electriciteitsmast een groot hert ontwaren; door de afstand en de begroeiing niet goed te identificeren.
Bij de uitkijktoren lag op 200-300 m de leidhinde met ongeveer 9 stuks kaalwild; het merendeel lag rustig te herkauwen en het plaatshert was, door de bomen en de vegetatie nauwelijks waar te nemen. Heel af en toe was in de verte een zwak burlen te horen. Vanaf de uitkijktoren zagen wij op een gegeven moment achter het bosje van het Grenskerkmonument een reegeit met een kalf en een solitaire reegeit grazen. In de bosrand achter het rechter ven stond een reebok en rechts van het ven waren 2 reegeiten aan het grazen. Recht tegenover de uitkijktoren aan de overzijde van de Oudegraaf stond aan de bosrand ook een een reebok met 2 reegeiten; hoezo territorium want op enig moment kon je 2 reebokken 6 reegeiten en een reekalf waarnemen binnen een vierkante kilometer.
Op de terugweg lag/stond op het grasland bij de Brensbrug het hert met de achterover hellende kroontakken. Dit hert burlde af en toe maar niet echt met volle overtuiging en maakte ook wat veegbewegingen. Af en toe was een zwak burlend geluid te horen vanachter het hert; een van de jonkies die aan het oefenen is?

Jo Engelen en Piet Litjens 

Zondag 16 september: uitdagende spitsers

Op deze fraaie zondagochtend het bos in met een groep van een man of 12. Ons geduld wordt niet lang op de proef gesteld, meteen bij de Brensbrug wordt het eerste edelhert gespot. De grondmist laat hem mysterieus opgaan in de omgeving. Het is een spitser, een nog jong mannelijk hert. Iets verder blijkt even later nog een volwassen hert te staan (met groot gewei), die een beetje brommig de eerste burl van deze ochtend laat horen. Met de hoop dat deze herten op de terugweg nog bij de Brensbrug zullen staan lopen we door naar de wildtoren. Voor de wildtoren staat al een deel van de hindes (op de foto heeft een van de hindes nog een halsband om) in de omgeving van het bos.

Boven op de toren aangekomen staat een heerlijk laag zonnetje over de de Grashut te schijnen. Een klein nadeel is dat de herten in het tegenlicht staan, maar dat mag de pret niet drukken. De hindes liggen en staan in en bij de bosrand. Het hert laat regelmatig het burlen horen, door de lage ochtendtemperatuur is zijn adem zelfs te zien.

Het burlen komt vanaf meer plekken in de omgeving en het hert burlt ook tegen een hert dat ongeveer recht voor de toren langsloopt en daarna snel is verdwenen.
We genieten met volle teugen van de zon en dat is het een goed moment om over de ontwikkelingen van het Weerterbos te praten.
De spitsers die in de buurt staan, maar geen enkele bedreiging vormen, krijgen het op de heupen en spetteren door het water om een mooie voorstelling te verzorgen over hoe ze het over een aantal jaren gaan uitvechten. Een derde staat erbij en kijkt ernaar. Eentje kiest uiteindelijk het natte hazenpad.

Met moeite krijg ik de groep van de toren. Het is namelijk heerlijk zo in het zonnetje, alleen de koffie ontbreekt (thee was aanwezig...). "Misschien staan de herten nog bij de Brensbrug," probeer ik. Die hoop blijkt uiteindelijk tevergeefs, onderweg nog een paar nieuwschierige reeen in het bos en voldaan vertrekt iedereen huiswaarts richting kopje koffie.

De Daatjeshoeve is nog gesloten, maar dat zal over een uurtje anders worden. Het belooft een fraaie herfstdag te worden en met een beetje geluk kan het publiek vandaag overdag ook genieten van de herten. Mocht een van de dagbezoekers dit lezen, schroom dan niet om een reactie te plaatsen.

Zaterdagavond 15 september: gezellige burlavond

Gisteravond ben ik weer naar het weerterbos geweest en heb daar mooie foto's gemaakt.
De hindes lagen met het hert achter de struiken. Plotseling begon het hert achter de hindes te drijven.
Hij dreef de hindes het bos in (rechts van de toren) uit het bos klonk flink geburl.
Even later kwamen de hindes uit het bos (foto's Anthony van de Loo).

Ze stonden op het pad dat langs het bos loopt. Ze waren behoorlijk geïntereseerd in de ongeveer 20 mensen en fotografen die op het wildrooster stonden te kijken.
De hindes kwamen steeds dichter bij. Het hert stond op de achtergrond in het bos. Plotseling kwam het hert uit het bos en liep naar de hindes.
Hij stond achter de hindes te burlen (hij voerde een showtje op). Hij bleef daar enkele minuten staan
burlen en vertrok met zijn hindes terug naar het veld achter de bomen en is daar gaan liggen.

Er stond ook veel reewild langs het fietspad.

Anthony van de Loo