Vrijdag 30 september: BURLCONCERT

Met weer een volle groep ging ik op pad om de edelherten te zien en te horen. Onderweg uitleg over de edelherten en het Weerterbos. Fijn is dat er onder de bezoekers mensen zijn die je informatie kunnen aanvullen omdat ze er net wat meer van weten. Zo was ook onze vlinderman aanwezig die mooi kon vertellen over de vlinder die voort komt uit de gevonden rups. Bij aankomst bij het open terrein werden we verrast dor twee herten die elkaar de maat namen wie de sterkste is. Het was een kortdurende krachtmeting maar mooi om dat te zien. Vanaf de toren was alleen het oude edelhert te zien die rustig in het gras lag te mijmeren. Vanuit de verte werden wat burlgeluiden waargenomen maar liet ze zich niet zien. Jammer voor de bezoekers maar degenen die tot de schemer bleven werden nog vergast door het oude edelhert op een prachtig burlconcert. Bedankt ouwe jongen, zo maakte je de avond toch nog goed.

Bert van Dokkum

Donderdag 29 september: NIET TE STUREN

Het was een drukte van belang bij de poort van de Daatjeshoeve. 25 mensen popelden van verlangen deelgenoot te zijn van het jaarlijks burlen van de Edelherten. Na het innen van de deelnemersbijdrage en enige uitleg over de bestemming van deze gelden werd begonnen aan de wandeling naar de toren. Onderweg werd uitgelegd wat verleden, heden en toekomst is van het gebied en de rol die de Edelherten daar in kunnen spelen. Het vernatten van het landschap om er zo, in kindertermen een sponsbos van te maken dat een rol speelt in de klimaatverandering, werd iedereen wel duidelijk. Lopend over het grenspad werd ons al door de tegemoetkomende wandelaars verteld dat de roedel het bos was in getrokken. En inderdaad, alleen ons oudste hert liet zich van dichtbij fotograferen en gaf tot slot nog een aantal mooie burls ten gehore [foto Patrick van Brakel].

Verder op de vlakte tegen het bos aan vertoonden zich nog twee herten die wat burlgeluid ten gehore gaven. Ondanks dat het de bezoekers tegen viel dat de roedel zich niet liet zien ging iedereen terug naar de Daatjeshoeve in de wetenschap dat Edelherten zich niet laten sturen.

Bert van Dokkum

Woensdag 28 september: OPSPLITSING

Met een heerlijk avondzon, 22 graden, vertrokken we met 26 personen van de Daatjeshoeve het Weerterbos in. Gezellig pratend en het verhaal van het Weerterbos met zijn rabatten en vlinder orridors en het werk van Het Limburgs Landschap kwamen we bij het wildrasters. We liepen het gebied van de Edelherten in, waarbij de eerste vragen kwamen over de leefwijze en het aantal Edelherten. Bij de Brensbrug stonden 3 jonge herten ons op te wachten zij bleven ons nieuwsgierig bekijken, maar bleven verder rustig door grazen [foto's Leo Spaan].

Het was vrij stil in het bos, geen geburl te horen

Bij de Wildtoren, rechts van het pas lagen bij de grote waterplas 12 dieren, inclusief het plaatshert. Aan de overkant lag het oude hert. Een fotograaf, die er dagelijks aanwezig is, vertelde dat de groep gesplitst was. Plots kwam er beweging, uit de bosjes kwam een hinde, het plaatshert probeerde het bij de groep te krijgen maar dat lukte niet. Ook het oude hert probeerde om bij de groep te komen. Het plaatshert moest kiezen: een hinde terug naar de groep met als gevolg dat het andere hert de groep met hindes kon benaderen…., de keuze was snel gemaakt. Terug naar de groep, het oude hert verdween uiteindelijk weer in het bos.

Van de andere kant, luid burlende een ander hert. Hij kwam de weggelopen hinde ophalen. Van drie kanten klonk geburl en met dat oergeluid op de achtergrond kreeg het plaatshert toch weer de gelegenheid om een hinde te dekken. Wat natuurlijk door het publiek zeer gewaardeerd werd.

Na de daad werd het weer rustig in de groep, maar het geburl in de bosrand bleef de hele avond  doorgaan.

Rond 19.30 uur zijn we teruggelopen, bij de Brensbrug stond nu een ander hert, maar het werd te donker om lang te blijven staan en omstreeks 20 uur waren we weer bij de Daatjeshoeve. Na zo’n avond gaat een kopje koffie er natuurlijk wel in.

De mensen vonden het een zeer geslaagde avond, met dank aan Het Limburgs Landschap.

Peter van den Brand

Dinsdag 27 september: VEEL

Het was een mooie avond, heerlijk temperatuur en prachtig septemberlicht. De groep van vandaag bestond uit 25 personen en men was erg benieuwd of we deze avond ook de edelherten zouden horen en zien. Na een korte uitleg hoorden we het geburl al van de herten. We waren net over het wildrooster bij de Brensbrug en daar stond een van de herten te burlen. Een mooi begin van een heerlijke avond. Verderop bij de Wildtoren hebben we genoten van de rest van de roedel. Al met  al een avond met een geluksgevoel, omdat we zoveel herten hebben kunnen zien en horen. Iedereen ging dan ook met een tevreden gevoel naar huis.

Mary Naus-Tummers

Maandag 26 september: DEKKING

Deze avond ging een groep studenten van Helicon Helmond mee op excursie. Zij volgen de keuzemodule Wildlife. Na een korte introductie liepen we het gebied in. Het was vooral erg rustig. Geen geburl of niks te horen. Van voorbijgangers kregen we te horen dat de roedel bij de wildtoren stond. Net voordat we het raster uit wilden wandelen werd het eerste hert, het 14 jarige hert, gespot tussen het struikgewas bij de Slenk. Zo gaaf dat ineens de hele groep stil is en naar dat adembenemende dier zit te staren terwijl het dier ons ook in de gaten hield [foto's Lia Oosterwijk].

Langzaam aan liepen we verder richting de wildtoren. Nog voor de grenskerk werd door het raster het volgende mannetje gespot. Ook werd het eerste geburl gehoord. Nog niet heel spectaculair maar zeker voor degene die het geluid nog nooit gehoord had een hele ervaring. Hoewel het mannetje er prachtig bijstond werd duidelijk dat er bij de wildtoren meer te zien viel.

Na een korte uitleg konden we de herten bewonderen vanaf de toren. Ze stonden echt vol in beeld, waardoor iedereen goed het verschil tussen herten en hindes kon zien. Ook werd er nog wat geburld en als kers op de taart vond er ook nog een dekking plaats. Daarna keerde de rust snel terug en begon de tijd ook mee te spelen waardoor besloten werd terug te lopen. Vlak voordat het echt donker werd liepen we het gebied uit terugkijkend op een mooie excursie.

Lia Oosterwijk

Frans Boonen

Ook nog een foto van Patrick van den Brakel van de parende herten.